Nieuws 18 november 2026
Ze zagen de signalen. Er kwam hulp. En toch bleef het thuis onveilig.
Hoeveel verschil kun je als professional maken in het leven van een kind dat thuis onveilig opgroeit? Soms meer dan je zelf beseft. Tijdens de werkconferentie over huiselijk geweld en kindermishandeling in Borne deelde ervaringsdeskundige Jeroen zijn indrukwekkende levensverhaal. Over mishandeling, verwaarlozing en hulp die niet altijd voldoende bleek. Maar ook over vertrouwen, kansen krijgen en de mensen die uiteindelijk het verschil maakten.
Op het eerste gezicht leken Jeroen en zijn twee broers gewone, vrolijke kinderen. Op familiefoto’s stonden ze lachend naast elkaar. Niets wees erop dat ze thuis ernstig werden mishandeld.
Jarenlang groeiden de jongens op in een onveilige thuissituatie. Ze kregen te maken met fysiek geweld, verwaarlozing en ouders die door hun eigen problemen onvoldoende in staat waren voor hen te zorgen.
De gevolgen waren ook buiten het gezin merkbaar. Jeroen veranderde van een extraverte, vrolijke jongen in een stil en teruggetrokken kind. Zijn kleding was vaak vies, hij werd gepest en voelde zich steeds eenzamer.
De signalen waren er. Maar wat gebeurde ermee?
Op de BSO werden de eerste signalen opgemerkt. Leerkrachten zagen blauwe plekken en veranderingen in het gedrag van de jongens. Ze gingen afzonderlijk met hen in gesprek en vroegen door. Uiteindelijk vertelden Jeroen en zijn broers wat er thuis gebeurde.
Er werd actie ondernomen en hulpverlening kwam in beeld. Toch betekende dat niet dat de problemen voorbij waren. Na de scheiding van zijn ouders kwamen de jongens bij hun moeder terecht, waar opnieuw sprake was van ernstige verwaarlozing en onveiligheid.
Het is een belangrijk onderdeel van Jeroens verhaal. Want signaleren, gesprekken voeren en hulp inschakelen zijn noodzakelijke stappen, maar daarmee is de veiligheid van een kind niet vanzelfsprekend gewaarborgd.
Wat gebeurt er nadat hulpverlening is ingeschakeld? Wie blijft het kind volgen? En wie merkt het op als de situatie opnieuw verslechtert?
De docent die bleef luisteren
Een belangrijke ommekeer kwam toen Jeroen op het voortgezet onderwijs een docent ontmoette die oprechte belangstelling voor hem had. Iemand die tijd maakte, vragen stelde en vertrouwen opbouwde. Niet tijdens één gesprek, maar door er steeds opnieuw voor hem te zijn.
Aanvankelijk vertelde Jeroen weinig. Zoals veel kinderen die thuis onveilig opgroeien, was hij loyaal aan zijn ouders. Bovendien had hij al ervaren dat vertellen niet automatisch betekende dat zijn situatie verbeterde.
Maar de docent bleef betrokken. Langzaam groeide het vertrouwen en durfde Jeroen steeds meer te delen. Toen duidelijk werd hoe ernstig de situatie thuis was, hielp de docent hem bij het zoeken naar een andere woonplek.
Daarmee veranderde er iets wezenlijks in zijn leven.
Veiligheid is een begin. Daarna moeten kinderen ook kansen krijgen.
Jeroen kwam terecht in een omgeving waar hij goede begeleiding kreeg. Er waren volwassenen die hem hielpen met zaken die voor veel leeftijdsgenoten vanzelfsprekend waren. Van praktische vaardigheden tot het maken van keuzes voor zijn toekomst.
Maar minstens zo belangrijk was dat hij ruimte kreeg om zichzelf te ontwikkelen.
Dansen werd zijn passie. Een uitlaatklep, een manier om zelfvertrouwen op te bouwen en een plek waar hij nieuwe mensen ontmoette. Hij ontdekte zijn talent, kreeg vrienden en begon weer toekomstmogelijkheden te zien.
Tijdens zijn presentatie benadrukte Jeroen hoe belangrijk die combinatie voor hem is geweest: goede begeleiding, sociale contacten, een veilige omgeving en de mogelijkheid om te ontdekken waar je goed in bent.
Want kinderen die opgroeien in onveiligheid hebben meer nodig dan bescherming tegen wat er misgaat. Ze hebben ook mensen nodig die zien wat er wél in hen zit.
De gevolgen van een onveilige jeugd verdwijnen niet zomaar
Inmiddels heeft Jeroen zijn eigen leven opgebouwd. Hij heeft een gezin en zet zijn ervaringen en professionele kennis in om andere kinderen en jongeren te helpen.
Toch draagt hij zijn verleden nog altijd met zich mee. Hij vertelde hoe hij jarenlang geneigd was zich terug te trekken wanneer situaties moeilijk werden. Als kind had hij geleerd dat vluchten soms de veiligste reactie was. Later moest hij leren om juist een stap naar voren te zetten, problemen aan te gaan en zelf de regie te nemen.
Ook in zijn eigen ouderschap werd hij geconfronteerd met wat hij vroeger had meegemaakt.
Toen zijn zoontje nog een baby was en ontroostbaar bleef huilen, voelde Jeroen de boosheid in zichzelf opkomen. Een gevoel dat hem confronteerde met zijn eigen jeugd. Maar waar zijn vader zijn frustraties op zijn kinderen afreageerde, maakte Jeroen een andere keuze. Hij herkende zijn boosheid, vroeg zijn partner om het over te nemen en nam afstand om tot rust te komen. Daarmee doorbrak hij bewust een patroon waarmee hij zelf was opgegroeid.
Een kwetsbaar, maar belangrijk onderdeel van zijn verhaal. Want opgroeien met geweld betekent niet dat je later zelf geweld hoeft te gebruiken. Het laat zien hoe belangrijk het is om je eigen reacties te leren herkennen en tijdig hulp te durven vragen.
Wat betekent dit voor professionals?
Tijdens de werkconferentie zaten professionals uit het onderwijs en de kinderopvang in de zaal. Mensen die dagelijks met kinderen werken en daardoor een belangrijke positie hebben bij het herkennen van signalen van huiselijk geweld en kindermishandeling.
Jeroens verhaal maakte duidelijk dat die signalen lang niet altijd even zichtbaar zijn. Een kind kan op een foto vrolijk lachen en thuis in angst leven. Een leerling die zich terugtrekt, slechte cijfers haalt of onverzorgd op school verschijnt, kan met veel meer worstelen dan op het eerste gezicht duidelijk is.
En zelfs wanneer een kind vertelt wat er speelt, is daarmee niet alles opgelost.
Jeroen riep professionals op om vragen te durven stellen. Om verder te kijken dan gedrag, oprechte belangstelling te tonen en contact te blijven maken. Ook als een kind niet direct antwoord geeft of zich afsluit.
Want vertrouwen ontstaat niet altijd in één gesprek. En kinderen die thuis onveilig opgroeien, hebben soms juist meer tijd nodig om te ervaren dat een volwassene werkelijk te vertrouwen is.
Blijf vragen. Blijf luisteren. Blijf betrokken.
Het verhaal van Jeroen laat zien hoe belangrijk dat is. Niet omdat één professional alle problemen kan oplossen, maar omdat die ene betrokken volwassene soms het begin kan zijn van een ander leven.
Maak je je als professional zorgen over de veiligheid van een kind? Je kunt bij Veilig Thuis terecht voor advies, ook als je nog niet zeker weet wat er aan de hand is. Bel 0800-2000 of kijk op www.veiligthuis.nl.
Meer over Jeroen: https://www.jeroenvandeven.com/.